Κρεμονται μεχρι το πατωμα...

...και οχι δεν ειναι τα σεντονια που απλωσα το πρωι για στεγνωμα, ουτε οι ροζ κουρτινες της μπαλκονοπορτας μου.
"Ετοιμαζω ταξιδι μοναχα για παρτη σου", παιζει το παλιο μου κασετοφωνο και αναρωτιεμαι αν θα το πω και γω καποτε για καποιον αυτο.
Θελω να πω, η κυρια θα μπει σε τοσο κοπο, να πλυνει και να σιδερωσει τοσα βρακια, να ετοιμασει βαλιτσες και εισητηρια, να τακτοποιησει τους λογαριασμους και να βρει καποιον να της ποτιζει τις γλαστρες και να της ταϊζει το σκυλο (και μαλιστα ατομο εμπιστοσυνης) οσο θα λειπει. Θα φτιασει πλανο για τη διαδρομη, θα μελετησει χαρτες και ταξιδιωτικους οδηγους και θα στησει στο μυαλο της σκηνες, εντονες ρομαντικες και μοναδικες, σκηνες με εξωτικο ή παραδοσιακο φοντο φτιαγμενες για δυο. Και ολα αυτα, ολη η φασαρια, για χαρη του.

Εμ βεβαια, μπορει να τα κανει ολα αυτα. Θα κοπιασει αλλα ξερει οτι το μελλον εχει θεση για της προσδοκιες και τα σχεδια της. Εχει θεση για το προσωπο που για την παρτη του ετοιμαζει ολοκληρο ταξιδι. Υπαρχει χωρος για τοσα και αλλα τοσα που μπορει να βαλει στο μυαλουδακι της. Υπαρχει χωρος...

...γι αυτην...
την σκύλα

Πρεπει να φροντισω το δικο μου χωρο και να παψω να σκεφτομαι για αυτον των αλλων. Και για αρχη πρεπει να φροντισω το φυσικο χωρο μου, οχι αυτον τον μεταφορικο για το μελλον. Αυτον το χωρο μπροστα απο τα ποδια μου. Γιατι ειναι δυσκολο ακομα και να περπατησω με τα δυο τεραστια λιπωματα που κρεμονται απο το υψος του στηθους μου. Λιγο σκυψιμο και... ακουμπανε το πατωμα.

Οχι, ουτε ταξιδια, ουτε αγαπητικους που σκζεσαι για αυτους. Το προβλημα ειναι σοβαρο και ζηταει επιλυση.
Ωρα για περικοπες.